از این گریه چه میدونی؟نه دردمی نه درمونی

دوست داشتن

wahide — Fri, 06 Jun 2008 09:55:02 GMT

تقدیم به...

امشب از آسمان ديده تو
روي شعرم ستاره مي بارد
در سكوت سپيد كاغذها
پنجه هايم جرقه مي كارد

شعر ديوانه تب آلودم
شرمگين از شيار خواهشها
پيكرش را دوباره ميسوزد
عطش جاودان آتشها

آري آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه نا پيداست
من دگر به پايان نينديشم
كه همين دوست داشتن زيباست

از سياهي چرا هراسيدن
شب پر از قطره هاي الماس است
آنچه از شب به جاي ميماند
عطر خواب آور گل ياس است

آه بگذار گم شوم در تو
كس نيابد زمن نشانه من
روح سوزان و آه مرطوبت
بوزد بر تن ترانه من

آه بگذار زين دريچه باز
خفته در پرنيان روياها
با پر روشني سفر گيرم
بگذرم از حصار دنياها

داني از زندگي چه ميخواهم؟
من تو باشم، تو، پاي تا سر تو
زندگي گر هزار باره بود
بار ديگر تو، بار ديگر تو

آنچه در من نهفته درياييست
كي توان نهفتنم باشد
با تو زين سهمگين طوفان
كاش ياراي گفتنم باشد

بس كه لبريزم از تو ميخواهم
بروم در ميان صحراها
سر بكوبم به سنگ كوهستان
تن بكوبم به موج درياها

بس كه لبريزم از تو ميخواهم
چون غباري ز خود فرو ريزم
زير پاي تو سر نهم آرام
به سبك سايه تو آويزم

آري آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه ناپيداست
من دگر به پايان نينديشم
كه همين دوست داشتن زيباست

foroogh farokhzad

برای آخرین بار

wahide — Sat, 03 May 2008 06:43:02 GMT

آرام گریستم و تو فقط قلطیدن بلور اشکها را بر گونه های خیسم تماشا کردی، خواستم دستانت را بگیرم اما گویی توان خود را از دست داده اند. نگاه کردم و هیچ نگفتم. تنم لرزید، سستی را در تمامی بدنم حس کردم. اشکهایم گویی با تنم فرو میریزند. ریختن اشکهای من مانند درختیست و بی تفاوتی تو همانند هیزم شکن. هیزم شکن بر تن درخت میکوبد و درخت تنها تکه تکه شدن خود را میبیند و بی حرکت با سکوتی عمیق می ماند. به تو نگاه کردم، هیچ نگفتم و تنها آرام گریستم. شاید در فکر باطل آنکه خواستن من به تزویر است اما، ذره ذره آب شدنم را ندیدی تا ازاین خیال باطل دست برداری. تنها سیل اشکهای مرا دیدی و بس. نفهمیدی که آخرین نفسها در گلویم میشکند و شعله تنهایی آتشی بر پیکرم میکشد این اشکهای من نیست که تن خود بر زمین میکوبد بلکه ذره ذره وجود من است که آب میشود و میریزد. دوباره نگاه کردم و اما با هق هق آرام زیر لب گفتن به سختی، نرو. کاش میشنیدی اما انگار که تو نه میبینی نه میشنوی. باز مات تصویر تو و مات آخرین نگاه تو. با خنده سنگینت بر لب در حالی که میشکستم روی به من گفتی دوستت ندارم. شعله وجودم شعله ور تر شد. اینبار نگاه ملتمسانه ام بر دستان تو بود و نگاه گذرای تو ترکه ای بر تن من بود که به عمق وجودم می نشست. کاش میدانستی در دلم چه غوغاییست، کاش میدانستی تو تمام وجودم بودی و در رفتن تو گویی که مرا به خاک میسپاری. خوشبختی از آن تو، روزهای شیرین مال تو، سهم من از آنها حسرت و تنهاییست. در آخرین لحظات به هنگام رفتن تو، تنها یک کلمه بر زبانم جاری شد که به سختی آرام گفتم،

تا ابدیت دوستت دارم...

برای آخرین بار

فقط به شوق دیدار برای آخرین بار
به سوی تو می آیم به سوی آخرین یار
شوق وصال دارم ترسم ز روز دیدار
ترسم که خواب بینم شوم یه لحظه بیدار
برای دستان تو غرورم رفته بر باد
از این شکستن من چیزی نمانده در یاد
دست تو با تن من شبیه درد و مرهم
خواهم شوم یه بیمار تویی دوای دردم
چیزی ز ماندن بگو دستم بگیر تو آرام
به چشم من نگاه کن ببین که بی تو تنهام
در خلوت تن من تنها تو ماندی و بس
برس به داد این تن فقط تویی فریاد رس
ز درد رفتن تو چه قصه ها شنیدم
جهان به پیش من بود تنها تورا بدیدم
باور نمیکنم من ز من تو دست کشیدی
تنها در اوج باور نا رفیقانه بریدی
برای اثبات عشق این آخرین تلاشم
روح و تنم مال تو نذار از هم بپاشم
اما خدا میداند تلاش من بیهودست
خاری سهم من شد دیگرتورفتی ازدست

خواب

wahide — Mon, 18 Feb 2008 16:59:02 GMT

اینم یکی دیگه از دکلمه و شعرای خودم تقدیم به...

کاش سکوتم امشب مرا به آرامش می رساند کاش لحظه ها سخت و عزاب آور نمیگذشت چقدر سخت است بی صدا فریاد زدن در سکوتی مبهم. در خلوت و سردی تنم دستانی را حس میکنم گویی که در تنم جاریست کاش میتوانستم لمسش کنم کاش میتوانسم در آغوشش بگیرم اما نمیتوانم میدانم آرامش برایم رویاست اما به این رویا دل خوش میکنم. تنم مثل درختیست هر که آمد خطی کشید بر تنم و رفت اما یکی آمد با خنجرش قلبی کشید و رفت میسوزد تنم از زخمش اما دیوانه وار میپرستم این زخم را.

ما همه در خوابیم بزرگ و رویایی
یکی همیشه خندان است یکی تنهایی
آنکس در غم بود طلب میکرد بیداری
مثل قاب پنجره در کنج دیواری
آنکه لبخند زد دلی سرخوش داشت
همه چیز را شادی همه را خنده میپنداشت
یکی خواب را زیبا و شیرین میدید
دیگری که غمگین بود گل حسرت میچید
یکی خواب برایش کابوسی ترسان بود
همیشه میترسید همیشه لرزان بود
یکی ز برق این رویا چشمانش کور بود
در فکر بردن ، دل ز خدایش دور بود
یکی به فکر ماندن در این رویا بود
بازیچه لبهایش خدا خدا خدایا بود
یکی در فکر فرار همه روزه سر میکرد
جامه ای بر تن داشت با گریه تر میکرد
آنکه لبخند میزد نقاب بر صورت داشت
زیر نقاب تزویرش گلهای حسرت میکاشت
ما کی شویم بیدار از خواب و ازاین رویا
هر یک به نحوی غمگین هر که یه جور تنها

پل

wahide — Fri, 04 Jan 2008 11:12:47 GMT

سلام دوستان گلم اومدم دوباره آپ کنم ببخشید که نتونستم سر بزنم بهتون قول میدم جبران کنم و زودتر آپ کنم یه شعر فوق العاده قشنگ البته از نظر خودم نوشتم واستون امیدوارم خوشتون بیاد.

برای خواب معصومانهء عشق
كمك كن بستری از گل بسازيم
براي كوچ شب هنگام وحشت
كمك كن با تن هم پل بسازيم
كمك كن سايه بونی از ترانه
برای خواب ابريشم بسازيم
كمك كن با كلام عاشقانه
برای زخم شب مرهم بسازيم
بذار قسمت كنيم تنهاييمونو
ميون سفرهء شب تو با من
بذار بين من و تو ، دستای ما
پلي باشه واسه از خود گذشتن
تورو ميشناسم اي شبگرد عاشق
تو با اسم شب من آشنایی
از اندوه و تو و چشم تو پيداست
كه از ايل و تبار عاشقایی
تورو ميشناسم اي سر در گريبون
غريبگی نكن با هق هق من
تن شكستتو بسپار به دست
نوازشهای دست عاشق من
به دنبال كدوم حرف و كلامی
سكوتت گفتنه تمام حرفاست
تورو از طپش قلبت شناختم
تو قلبت قلب عاشقهاي دنياست
تو با تن پوشي از گلبرگ و بوسه
منو به جشن نور و آينه بردی
چرا از سايه های شب بترسم
تو خورشيد و به دست من سپردی
كمك كن جاده هاي مه گرفته
من مسافرو از تو نگيرن
كمك كن تا كبوترهای خسته
روی يخ بستگي شاخه نميرن
كمك كن از مسافرهای عاشق
سراغ مهربوني رو بگيريم
كمك كن تا برای هم بمونيم
كمك كن تا برای هم بميريم

بذار قسمت كنيم تنهاييمونو
ميون سفرهء شب تو با من
بذار بين من و تو ، دستای ما
پلی باشه واسه از خود گذشتن

سخت بود خیلی سخت...

wahide — Sun, 25 Nov 2007 08:20:02 GMT

سلام میکنم به همه دوستان عزیزم خوب اول اینو بگم خیلی زود گذشت و یه عذر خواهی چون من قول دو ماه رو داده بودم ولی دیرتر اومدم واقعا منو ببخشید. تجربه خوبی بود هم سخت گذشت و هم خاطره انگیز ولی تو این مدت متوجه خیلی چیزا شدم که بگذریم. بازم مثل همیشه حرفای دلمو تو شعر گفتم. امیدوارم خوشتون بیاد.

دلتنگم

همین...

منم منم به خدا این منم كه سينه كوه

به تنگ آمده از اشك و آه و زاري من

ز کوه هر چه بپرسی جواب می گوید

گواه شبهای بی قراری من

خدا نگهدار

wahide — Thu, 06 Sep 2007 20:58:02 GMT

شب آخر است دل دلا چه داری که به زبان آوری

چه داری که گویی از آن خاطرات یاد آوری؟

سلام میکنم به همه دوستان وتشکر فراوان میکنم از عزیزانی که تو این مدتی که وبلاگ نویسی میکردم همراهیم میکردن و یه لحظه تنهام نزاشتن.این نوشته ها تا دو ماه دیگه آخرین نوشته های من خواهند بود چون دیگه نیستم که بخوام ادامه بدم و باید برم خدمت سربازی. البته بعد دو ماه فکر میکنم دسترسی به اینترنت داشته باشم و دوباره آپ کنم خیلی ناراحتم از اینکه هر چی غم و غصه هست با خدمت من شروع میشه ناراحت کننده تر از همه اینکه خاله مهربونم خاله ای که شبهای تنهاییم شبهای غصه شبهایی که واقعا غمگین بودم آرومم کرد و به جرات میتونم بگم ایشون بود که منو زنده نگه داشت داره از مشهد میره تهران واقعا ناراحت کننده ترین خبری که میشد به من داد همین بود . این اشعارو عاشقونه تقدیم میکنم به این عزیز که واقعا برام زحمت کشید ایشونو من قلبن دوستشون دارم و واسه دوباره دیدنش لحظه لحظه بی تابی میکنم. درسته خیلی چیزامو از دست دادم ولی خیلی چیزای با ارزش تری به دست آوردم بیشتر از این ادامه نمیدم چون گریه امونم نمیده.

بی تو بسر نمیشود
بی همگان به سر شود بی تو به سر نمیشود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمیشود
بی تو برای شاعری واژه خبر نمیشود
بغض دوباره دیدنت از تو به در نمیشود
فکر رسیدن به تو فکر رسیدن به من
از تو به خود رسیده ام این که سفر نمیشود
بی همگان به سر شود بی تو به سر نمیشود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمیشود
دلم اگر به دست تو به نیزه ای نشان شود
برای زخم نیزه ات سینه سپر نمیشود
صبوری و تحملم همیشه پشت شیشه ها
پنجره جز به بغض تو ابری و تر نمیشود
بی همگان به سر شود بی تو به سر نمیشود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمیشود
صبور خوب خانگی شریک زجه های من
خنده خسته بودنم زنگ خطر نمیشود
حادثه یکی شدن حادثه ای تازه نبود
مرد تو جز تو از کسی زیر و زبر نمیشود
به فکر سر سپردنم به اعتماد شانه ات
گریه بخشایش من که بی ثمر نمیشود
همیشگی ترین من لاله نازنین من
بیا که جز به رنگ تو دگر سحر نمیشود
بی همگان به سر شود بی تو به سر نمیشود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمیشو

از خواهر عزیز ساناز عزیزم که واقعا منو یاری کرد و با مهربونیاش واسه من یه خواهر به یاد موندنی شد کمال تشکر و از ایشون دارم واسه این عزیزم آرزوی موفقیت میکنم و همینجا میگم که این آبجی عزیزمو خیلی دوستش دارم.

این آخرین اشعارو برای دل خودم خاله عزیزم

هرگز هرگز هرگز بی تو نمی خندم
بی تو بر دل عشقی هرگز نمی بندم
خدا خدا خدایا اگر به کام من جهان نگردانی جهان بسوزانم
اگرخدا خدایا مرا بگریانی من آسمانت را زغم بگریانم
منم که در دل ز نام و رادی فسانه ها دارم منم که چون گل شکفته بر لب ترانه ها دارم
هرگز هرگز هرگز بی تو نمی خندم
بی تو بعد عشقی هرگز نمی بندم
دنیا فروغ آرزوها که رنج جستجو رو پایان تویی
تو بیا که بی تو آه سردم که بی تو موج دردم درمان تویی
منم که در دل ز نا مرادی فسانه ها دارم منم که چون گل شکفته بر لب ترانه ها دارم
هرگز هرگز هرگز بی تو نمی خندم
بی تو بر دل عشقی هرگز نمی بندم

به خاطر او...

گوشه ای نشسته گیتار میزند
مردی که سر نوشت مرا جار میزند
گاهی درآن فضای پراز التهاب و دود
گلبوسه ای عمیق به سیگار میزند
دستان پینه بسته اش انگار خسته اند
اما فقط به خاطر او تار میزند
هر وقت فکر میکند آخر چرا سکوت
محکم سری به سینه دیوار میزند
پایان کار او غزلی ناتمام و بعد
خود را به پای قافیه ها دار میزند!

تک تکتونو دوست دارم و واستون آرزوی موفقیت میکنم

مینویسم برای آخرین بار
با اشک حسرت خدا نگهدار...

تو دوباره آمدی

wahide — Mon, 27 Aug 2007 17:41:02 GMT

اینم یکی دیگه از شعرای خودم

تو دوباره آمدی

تودوباره آمدی تا در خلوت تنهایی من
سهمی از سکوت و آرامش شب ببری
تو دوباره آمدی در فکر اینکه بتوانی
دل شکسته ام را دوباره ارزان بخری
دوباره آمدی تا شکستن من در خودم
مثل لحظه های تاریکم تکرار شود
آمدی تا زخم های کم اما کهنه وعمیق
دوباره جان بگیرد وبرتنم بسیار شود
آمدی تا در سرگرمی تو دوباره باز
من آن شهزاده تاریکی وغم شوم
تا بشکنم و آرام آرام بر خاک نشینم
تا هک شود قصه غم برقلب و پیکرم
آمدی تا شب گریه ها دوباره زنده شوند
بدان که زنده شد اشک چشمانم جاریست
چشمان تو را برای یک عمر طلب کردم
دست از طلب گشودم که مرا غم کافیست
تو آمدی تا دوباره باز بگیری از من
آرامشی که بسیارسخت به دست آوردم
به خداقسم زغمم دل سخت سنگ گریست
بی وفای سنگدل مگر با تو چه کردم
اما به تو میگویم که سهم من تنها ز تو
شبهای تاریکی که آکنده از بی قراریست
من ز تو چیزی طلب نخواهم کرد اما
همین زخمهایت برایم حکم یادگاریست
من زتو بی خبر بودم وباورت داشتم اما
تو زخود با خبربودی اینگونه بی قراری
نمیدانم چرابامن چنین کردی که گرفتارم
چرا به دلم تلنگر زدی که دوستم داری
راه منو تو از روز اول ز هم جدا بود
تو دوباره آمدی من ندارم آرام و قرار
به خود خدا قسم کمرم طاقت شکستن ندارد
به دست فراموشی میسپارمت و خدانگهدار

مهتاج

wahide — Sat, 11 Aug 2007 20:56:27 GMT

امروز که محتاج توام جای تو خالیست
فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست
بر من نفسی نیست ، نفسی نیست
در خانه کسی نیست
نکن امروز را فردا
بیا با ما که فردایی نمی ماند
که از تقدیر و فال ما
در این دنیا کسی چیزی نمی داند
تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خود
دیدم که در آن آینه هم جز تو کسی نیست
من در پی خویشم به تو بر می خورم اما
در تو شده ام گم به من دسترسی نیست
نکن امروز را فردا
دلم افتاده زیر پا
بیا ای نازنین ای یار
دلم را از زمین بردار
در این دنیای وانفسا
تویی تنها ، منم تنها
نکن امروز را فردا ، بیا با ما ، بیا تا ما
امروز که محتاج توام جای تو خالیست
فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست
در این دنیای نا هموار
که می بارد به سر آوار
به حال خود مرا نگذار
رهایم کن از این تکرار
آن کهنه درختم که تنم غرقه ی برف است
حیثیت این باغ منم
خار و خسی نیست

حرفهای دل

wahide — Wed, 01 Aug 2007 12:50:02 GMT

خیلی سخت آدم نتونه حرفای دلشو بیان کنه و خالی بشه بعضی وقتا آدم حرفاشو نمیتونه بگه و از گفتنش عاجز واسه همین روی به شعر میاره و درداشو از زبان شعر بیان میکنه. منم حرفای دلمو تو شعر بیان میکنم البته نا گفته نمونه این شعر من نیست چون من در حدی نیستم که بتونم همچین شعری بگم و کوچیکتر از این حرفام ولی تمام درد من تو این شعر خلاصه شده.

من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم
واسه عشق بازیه موجا قامتم یه بستر نرم
یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجا
یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا
تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی
غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی
زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد
برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد
تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه
ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه
اومدی تو سر نوشتم بی بهونه پا گذاشتی
اما تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی
رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا
منو دل اما نشستیم چشم براهت لب دریا
دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی
لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی
دل تنها و غریبم داره این گوشه میمیره
ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره
میرسه روزی که دیگه غعر دریا میشه خونم
اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای میمونم

سوختن شمع و بازی شعله ها

wahide — Thu, 12 Jul 2007 11:41:02 GMT

اینم یکی دیگه از دکلمه و شعرای خودم. شمع باشید نه شعله اینو واسه کسی مینویسم که منو به دست تباهی سپرد.

و این است بازی شعله و سوختن شمع .چه شگفت انگیز شعله میخیزدو شمع میسوزد چه زیبا شعله جشن را گرما و روشنایی میبخشد.شمع میداند که میمیرد خودش را میمیراند تا شعله شعله ور شودتا شعله به زیبایی رسد تا شعله به اوج رسد شمع میسوزد تا شعله حضورش را در جشن به اثبات رساند. رقص شعله ها و شادیش به قیمت تباهی شمع و به فنا رفتنش تمام میشود. شمع میسوزد و ز شادی شعله شادمانست گلایه نمیکند و آرام میسوزد. میبینم لبخندی که با آتش بر لبان شمعها پیوند میزنند. اما چه کس خواهد دید این سوختن شمع را؟ شادیه شعله ها و تباهی شمع را؟ چه کس گفت شمعی سوخت تا جشن به پا باشد؟ چه کس فهمید لبخند دروغین شمع را؟ همه ز شعله سپاسگذاری میکنند و گویی شمعی نبوده همه شعله را زیبا وصف میکنند. میبینم که شعله تمسخر کنان با لبخندی لبریزاز زهر روی به شمع میگوید ببین این منم که روشنایی میبخشم تو فقط خموشی این منم که زیبایی میبخشم و تو ساکت و گریانی این منم که حرارتم جشن را گرم کرده اما تو سردی. سکوت شمع نشان از آن نیست که شمع جوابی برای زخم حرف شعله نداشته باشد او خواست که با سکوتش شادی شعله به تلخی نگراید.
این شمع است که آرام آخرین بازمانده بدنش را در اختیار شعله میگذارد تا شادیه شعله بر هم نخورد تا شعله جان بیشتری بگیرد.
زمزمه شمع را چه کس میشنید که آرام زیر لب با بغض میگوید شعله شادیه تو روشنایی تو زیبایی تو از من است اگر من نباشم تو هم نیستی اما این حرفها زیر لب زمزمه میشود هیچکس نمیشنید و آرام شمع میسوزد با سکوت، و از هم گسسته میشود...

شعله سوزان به شمع گفت
من نباشم تو کجا زیبایی؟
در دلش خنده کنان شمع گفت
شعله زیبا تو خود از مایی

و اینک این منم در جشن شمعها و بازی شعله ها . منم آن شمع سو.زانی که به تو زیبایی و گرما بخشید ودر مقابل تمسخرت سکوت میکند و به شادیه تو شاد است وخود میسوزد و تویی آن شعله که با زهر کلام مرا به تباهی خواهد کشید.

امشب باز بغض همیشگی گلویم را میفشارد
امشب دلم دوباره رو به گریه ره میسپارد
هجوم خاطرات بر من براین پیکرزهرمینشاند
بغض گلویه شکسته ام مرا تا مرز مردن میرساند
فکر با تو بودن وحال اینگونه بی تو تنهایی
نمیگذارد برسانم امروز تاریکم را به فردای روشنایی
بند بندم لبریز از تو بود و حال بی تو از هم گسستم
گریزی نیست از این تنهایی این منم که در خود شکستم
تو خوش باش باهر که هر جا بی من نشستی
زندگی به کامت شاد باد هر جا بی من که هستی
من بازیچه ای ناچیز بیش در دستان تو نبودم
زد چشمانت قصه ای تلخ ذره ذره بر تار و پودم
ز تو سپاسگذارم که زندگیم را برای لحظاتی شاد کردی
زندگیم رو به سامانی بود امابه یک شب بر باد کردی
فقط بگو با خاطراتت چگونه بی تو شب گریه سر کنم
شب تاریک و تنهایم را چگونه بی تو سحر کنم
بگذر زمن تو هم بگذر همانگونه که دنیا گذشت
خاطرات زپیش چشمانم رفت و یه لحظه بر نگشت
شاید باز ز سوی خدا آزموده شد تن خاکی بی گناهم
همدمی نمیبینم خدایا تو باش مثل همیشه تکیه گاهم